Impressie van een vrijwilliger

Bijna vijf jaar heb ik als vrijwilliger in het hospice gewerkt.
In het Stadsblad stond een oproep voor vrijwilligers. Jaren eerder had ik al eens gesproken met iemand die zich inzette bij de Stichting Thuis Sterven en later met een enthousiaste medewerker van het hospice. Voor mij was het een totaal onbekende wereld. Ik wist niets van verzorging of verpleging, was wel heel nieuwsgierig, want uiteindelijk hebben we een zekerheid: dood gaan we allemaal.

Ik ben nu nog blij met mijn besluit me aan te melden, al vond ik het, zeker in het begin heel spannend. Het was een heel bijzondere periode in mijn leven. De contacten met de gasten, hun familie, te ervaren, door gesprekken met hen, wat uiteindelijk wezenlijk belangrijk is in levens.

De samenwerking met de wijkverpleegkundigen, de cursussen en trainingsavonden, de coördinatoren die altijd voor ons klaarstonden, en tenslotte de nauwe samenwerking met de andere vrijwilligers; het was een tijd waarin ik veel heb ervaren en geleerd.

Heel bijzonder waren de nachtdiensten, waarbij je met collega’s op een bijzondere manier samen was en de dageraad meemaakte.

Met dankbaarheid kijk ik terug op die vijf jaar: het is een voorrecht, een bijzonder privilege, dat ik van dichtbij met mensen unieke ervaringen mocht delen zowel met gasten als collega’s.

Hartelijk dank

Impressie van een vrijwilliger

Ik wil jullie graag bedanken voor de bijzondere tijd in het hospice.
Vanaf het moment dat ik over de drempel stapte, dat was met het kennismakingsgesprek, wist ik dat het hospice een bijzondere plek in de stad was. Het gebouw ademt het uit. Er is ruimte, voor mensen, voor wensen, voor de tijd.

Tijd leek soms elastiek. Deze ervaring, vrijwilliger zijn bij het hospice, is er volgens mij één waarvan de gevolgen niet te overzien zijn (in positieve zin).